. .

 

 

_Kinderwelt
. .
.
  RUMMELPOTT   BRAUCHTUM
Zurück Thema
4.56
 
 

Dat Maskemaken wär uck so een Gedoh. Ut dat Papp de Ogen, de Näs un de Mund utschnieden, dat de uck passen dä to dien Gesicht. Een Schnorbort ut Peerhoor, un de Ogenbruen ut Schapswull mit Waderglas ankleben. De Baken ördentli knallrot mit Waderfarw anmalen. An beide Sieden een Endn Band anbindn, dormit de Maske naher uck holn dä.
Harrn dat all so wiet in de Reeg, denn wörr ool Tüch - meistens veel to grot - antrokken un de lüdden Geschwister örst mal bang maakt.
Wenn wi uns Partner harrn, wo wi mit rüm wulln, denn kunn gern een anner frogen: „Wullt mit mi rüm ?" Denn lögen wi: „Nä, düt Johr wüll ick nich rüm, dat is je Kinnerkram!"
För mien lüdderen Geschwister müß ick je uck noch Masken basteln un ool Plünn tosamseuken. Weil de Rümmelpött bi Koopmann Wilder een Appelsin kregen, güngn de Scheel-Kinner all eenzeln hen.

Een Johr wär mien Schwester Inge hen weest un harr een Appelsin kregen. Flink wörr Inge utplünnert, un Willy, de eben so grot as Inge war, kreeg deselbe Maske vör un deselbe Kleedasch an. As Willy nu bi Wilder kam, sä de Koopmann: „Büs du nicht grad eben hier west? Deselbe Maske un datselbe Tuch heff ick doch grad eben sehn !"Nä !" sä Willy, „dat bün ick nich weest, dat wär Inge!"

Weller torüch na 1924. Ernst un ick wärn je vun de Schlogsdörper Eck (Schlagsdorfer Ecke) in Dänschendörp (Dänischendorf). Wi hebbt dat ganze Dörp affströpelt. Mal kregen wei een Appel, mal poor Not oder poor Koken. Mal kregen wi een Penning, un wenn dat hoch kam dä, mal twee Penning. Ick harr een Speunkorw, un Ernst harr de Geldknipp.

In de büterste Eck vun uns Dörp - wo dat na Wenkendörp (Wenkendorf) un Oolndeel (Altenteil) gähn deit, wahn domals Anton Jürgens. Anton sien Schwiegervadder wär mehrere Johrn in Amerika weest, un he heet Jakob Steffen.
As wi dor uns Leed to Endn sungn harrn, sä de oole Jakob: „Dem Kranken Heilung, Ruh dem Müden, dem Armen, was ihm fehlt. - Dat is een fein Leed un een fromm Wunsch, de letzte Strof, de singt man noch mal !"
Na ja, wi beiden schmettern noch mal los, un do kregen wi - f i e f Penning!
So veel harrn wi noch op keen Steed kregen! Jakob awer meen: „Nu vertellt uns mal, wie ji heeten dot." Wi sägen: „Nä,dat seggt wi nich."
Do sä Jakob:„We ick jou nu noch fief Penning togeben do, seggt ji dat denn?"
De fief Penning reizten je bannig, un ick flüster Ernst to: „Wüllt wi dat seggen?"
Do krakeel Ernst all los: ,,Ick heet Ernst Bahr, ün dat, dat is August Scheel!"

 
Urheberrechtlich geschützt. Jede Form der gewerblichen Nutzung und Vervielfältigung ist untersagt.
© KALEIDOSKOPAJANIS 2006©